سنتور سازی است ایرانی که اختراع آن را به ابونصر فارابی نسبت میدهند. این ساز از طریق ایران، هم به شرق و هم به غرب راه پیدا نموده است. شکل ظاهری ساز، جعبه ی ذوزنقه ای شکل است که ضلع بلند آن در جلو نوازنده قرار می گیرد. جنس سنتور تمامأ از چوب می باشد و بر روی سطح فوقانی آن، دو ردیف خرک جوبی قرار دارد. فاصله ی خرک های ردیف چپ را پشت خرک می نامند. سنتور دارای هفتاد و دو عدد سیم است که به دسته های چهارتایی تقسیم می شوند. این دسته های چهارتایی از روی یک خرک عبور می کنند و هر چهار سیم هم کوک می باشند؛ اما هر سیم جداگانه به گوشی های معینی که در سطح جانبی راست کار گذاشته شده است، متصل می گردد. سیم های سنتور به دو دسته سفید(زیر) و زرد(بم) تقسیم می شوند. دسته ی سیم های سفید بر روی خرک های ردیف چپ و سیم های زرد بر روی خرک های ردیف راست به تناوب قرار گرفته اند. مضراب سنتور، دو ترکه ی نازک و محکم از چوب است که در انتهای خود گیره دارد. نوازنده با انگشت سبابه گیره را گرفته، با انگشتان دیگر مضراب را با حرکت سریعی بالا و پایین می برد و به روی سیم ها ضربه می زند