چنان
که در تاریخ موسیقی ایران نوشته شده، در قدیم سازی به نام تنبور وجود
داشته و از آن انواع مختلفی را ذکر کرده اند. این ساز، دارای کاسه ای
گلابی شکل است که رویه جلویی آن چوبی می باشد. تنبور همچنین دستۀ درازی
دارد که بر سر ساز متصل است و بر روی آن ده تا پانزده عدد دستان می
بندند. سر ساز در حقیقت ادامۀ دسته می باشد که گوشی ها بصورت جفت در
جلو و سطح جانبی آن قرار گرفته اند. سیم های تنبور چهار عدد می باشد که
آنها را بر دور گوشی ها می پیچند. این سیم ها به فاصله های مختلف کوک
می گردند. تنبور فاقد تمام فواصل کروماتیک مخصوص موسیقی ایرانی است.
این ساز معمولأ بدون مضراب و با انگشت نواخته می گردد. قدما معتقدند که
فارابی، تئوری دان مشهور موسیقی ایران، تنبور بغدادی و تنبور خراسان را
دستان بندی نموده بود
<<< |
|
