تمبک
سازی اصیل در موسیقی ایرانی است. این ساز در واقع استوانه ای از جنس
چوب به قطر تقریبی بیست وپنج تا سی و پنج سانتیمتر می باشد که بر روی
آن پوست کشیده شده است. این ساز در قسمت پایین، به استوانه ای باریکتر
متصل میگردد که انتهای آن کمی گشادتر می شود و شکل دهانه ی بازی را می
گیرد. تمبک در موقع نواختن به صورت افقی بر روی ران نوازنده قرار می
گیرد. نوازنده دست چپ خود را در بالا و دست راست را در کنار راست تمبک
قرار می دهد و با انگشتان و تمام سطح کف دست خود بر قسمت های مختلف سطح
پوستی ساز می کوبد که عبارتند از: مرکز، میان و کنار. صوت تمبک بدون
ارتفاع معین می باشد. البته نمونه هایی از این ساز ابداع گردیده است که
قابلیت کوک شدن هم دارد. نوازنده ی این ساز با انگشتان خود می تواند
ریزه کاریهای فراوان و شایانی را اجرا کند. نقش اصلی این ساز، همراهی
ساز یا آواز و تأمین و نگه داری "ضرب" در موسیقی ایرانی می
باشد
<<<
